• Industrialisatie en culturele identiteit

GaSamen

Industrialisatie en culturele identiteit

Industrialisatie en culturele identiteit

De periode van 1814 tot 1914 was er één van enorme groei. De populatie verdubbelde bijna van 900.000 in 1801 tot 2.400.000 in 1910. In deze periode begon ook de industrialisatie.

Noorwegen was behoorlijk laat en liep al gauw ver achter. In het midden van de eeuw had het land bijna geen industrie en waren de steden nog klein. Kortom, de rest van Europa liep veel harder.

Tijdens de tweede helft van de eeuw kwam er eindelijk vaart in en begonnen overal de fabrieken als paddestoelen uit de grond te schieten. Door de hoeveelheid aan watervallen en snelstromende rivieren was de energie relatief eenvoudig te winnen en zeer goedkoop. De boeren zagen kans om van beroep te veranderen. Het viel niet mee om de vaak grote gezinnen te onderhouden.

Daarnaast werd het steeds moeilijker om land te vinden door de groei van de bevolking. De oplossing lag in de trek naar de steden. De grote verhuizing begon rond 1840. Niet alleen vertrokken veel Noren naar de grote stad, ook veel Noren emigreerden naar onder andere Amerika. Bij het begin van de Eerste Wereldoorlog waren er al meer dan 750.000 Noren geëmigreerd. 

Op cultuurgebied was het een periode van zoeken naar nationale identiteit. De Noren waren zeer bedreven in het schilderen en schrijven en verder waren ze ook goed in muziek. De muziek van Edward Grieg en andere moderne componisten werd sterk beïnvloed door de plattelandsmuziek.

Wellicht het belangrijkste was de invoering van de eigen taal in plaats van het Deense dialect dat de meeste mensen toen praatten. Deze taalstrijd resulteerde in de creatie van een nieuwe Noorse taal die was gebaseerd op de lokale dialecten, de zogenoemde landsmaal welke langzamerhand werd geaccepteerd als een officiële taal naast het standaard Noors.