• De reformatie en het verlies van de onafhankelijkheid

GaSamen

De reformatie en het verlies van de onafhankelijkheid

De reformatie en het verlies van de onafhankelijkheid

De Kalmar unie was een persoonlijke unie. Toen Erik of Pommerania leider af was, besloot Zweden om een eigen koning te kiezen. Noorwegen bleef samen met Denemarken tot 1814 een unie vormen.

De raad van Noorwegen regeerde soeverein onder Erik of Pommerania tot 1448 ondanks de smeekbede aan de tot piraat geworden koning weer de troon te bestijgen.

Nadat de raad besloten had om Karl Knutsson koning van Zweden te maken, zwichtte ze ook voor het koningsschap van Noorwegen. Christian I werd gekozen als koning.

In de decennia die volgden probeerde Noorwegen om steeds onafhankelijker te worden maar dat werd door Denemarken niet getolereerd. In 1468 werden de Orkney en de Shetland eilanden aan de Schotse koning gegeven als zijnde onderdeel van de bruidschat voor Christians I dochter.

Deze eilanden werden nooit terug geëist. Op dat moment was Noorwegen een land met een kleine economie en betekende het in politiek en militair opzicht bitter weinig. Door de pestepidemie bleef het inwonerstal jarenlang steken rond de 200.000. 

In 1536 werd de reformatie in Denemarken geïntroduceerd. Noorwegen volgde drie jaar later na hevige binnenlandse onlusten. De winnaar van deze bloedige strijd was Christian III die bij het bestijgen van de troon Noorwegen uitriep als zijnde een provincie van Denemarken.

Daarmee verloor het de soevereiniteit. Dit betekende ook de opheffing van de Noorse Raad. Omdat de bisschoppen de grootste macht hadden binnen de raad, had dit verregaande gevolgen. De Noorse kerk had op de raad toevertrouwd want ze miste zelf institutionele macht.

Zodoende stond de kerk machteloos tegen de introductie van het protestantisme. Olav Engelbrektsson, de laatste Noorse aartsbisschop, vluchtte het land en ging onder andere bij de katholieke keizer Charles V langs voor hulp.